ԽՍՀՄ փլուզումից հետո աշխատավորի, բանվորի, արվեստագետի, գիտնականի նկատմամբ հարգանքն էլ կարծես «փլուզվեց»: Այդ մասին շատ հաճախ էի խոսում հորս հետ, որը չնայած դժվար տարիներին, չդադարեց ստեղծագործել ու իր որդիներին էլ սովորեցրեց լինել ստեղծագործող:

90-ականներին սկսված պետական գույքի և սեփականության վերաբաշխման հետևանքով շատ աշխատավորներ լքեցին Հայաստանը: Այսօրվա գիտական և կրթական ճգնաժամի հետևանքները հենց այդ անարդար վերաբերմունքն էր աշխատավորի նկատմամբ:

2018 թվականի հեղափոխության արդյունքում պետական կառավարման հիմնական սկզբունքը աշխատանքի խրախուսումն է, գիտական առաջընթացն ու կրթական զարգացումը: Աշխատող ու կայուն քաղաքացին է պետության հիմնասյունը:

Հենց այս պատճառով էլ որդեգրել եմ աշխատատեղերի ստեղծմանը և սահմանամերձ բնակավայրերում ներդրումների ներգրավմանը նպաստող գործելաոճ:

 Այդպիսի գործելաոճի արդյունք է մասնավորի հետ համագործակցությամբ կառուցված Գեղանուշի կարի արտադրամասը: Շենքը ամբողջովին պատրաստ է, առաջիկայում կիրականացվի աշխատակազմի վերապատրաստում և սարքավորումների տեղադրում:

Հիշեցնեմ, որ 44-օրյա պատերազմի արդյունքում Գեղանուշ բնակավայրը նույնպես սահմանամերձ է և հայտնվել է թշնամու ուղիղ թիրախի ներքո:

Այդուամենայնիվ մեր հայրենակիցները շարունակում են ապրել այս գյուղում և արարել, անտեսելով վտանգը:

Գեղանուշի կարի արտադրամասը հնարավորություն կտա մի քանի ընտանիքների եկամուտի լրացուցիչ աղբյուր ունենալ և կնպաստի գյուղական միջավայրի բարելավմանը: