Անուրախ ու գերլարված մեր օրերում ավելի հաճախ տխրեցնող, դեռ ավելին՝ թևաթափ անող լուրեր ենք լսում: Այս անգամ բոթը Մոսկվայից էր…

Կյանքի 75-րդ տարում վախճանվել է Համլետ Վլադիմիրի Ալեքսանյանը:

Անձնավորություն, ում գիտակցական կյանքն անցել է արտադրության մեջ: Մոտ կես դար  ձգվող աշխատանքային կենսագրության ընթացքում անցել է արդյունաբերության կազմակերպչի բոլոր աստիճաններով՝ արտադրության վարպետից մինչև գործարանի տնօրեն: Աներկբա կարելի է ասել, որ մարզկենտրոնի տեխնիկական մտավորականության լավագույն ներկայացուցիչներից էր:

Համլետ Ալեքսանյանը ծնվել է 1946 թ. նոյեմբերի 12-ին: 1964 թ. գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել է Կապանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը: Հետո ընդունվել և 1969 թ. ավարտել է Երևանի Կ. Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինսիտուտը (այժմ՝ Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարան): Օրինակելի ուսանողին «Պոլիտեխնիկ» թերթն անդրադարձել է առանձին հոդվածով: Ուսման ընթացքում, տարբեր ժամանակներում, աշխատել է փականագործ՝ բուհում ստացած գիտելիքներն ամրապնդելով պրակտիկայում:

Աշխատանքային ուղին սկսել է 1969 թ. Զանգեզուրի  պղնձամոլիբդենային կոմբինատում՝ մեխանիկական արտադրամասի ավագ վարպետ: 1970-1971 թթ. խորհրդային բանակում ծառայելուց հետո՝ անդամագրվել է Կապանի լուսատեխնիկական գործարանի կոլեկտիվին, եղել ինժեներ-կոնստրուկտոր, կոնստրուկտորային բյուրոյի ղեկավար, գլխավոր տեխնոլոգ, տեխնիկական բաժնի պետ: 1979 թվականից Կապանի «Սպին» գործարանի գլխավոր ինժեներն էր:

1986 թ. նշանակվել է Կապանի ավտոնորոգման գործարանի տնօրեն: Հանրապետության վարչատարածքային բաժանումից հետո, երբ ստեղծվեց Սյունիքի մարզպետարանը, 1996 թ. հունիսից Հ. Ալեքսանյանը ստանձնեց մարզպետարանի ծրագրերի և կանխատեսումների բաժնի վարիչի պաշտոնը:

Որոշ ժամանակ անց կրկին ղեկավարել է հարազատ կոլեկտիվը՝ վերանվանված «Կապանի մեքենաշինական գործարան» ԲԲԸ, և որպես գլխավոր տնօրեն աշխատել մինչև կյանքի վերջը:

Նրա ջանքերի ու նվիրումի շնորհիվ Կապանի խոշոր ձեռնարկություններից մեկը չփոշիացվեց, ինչը տեղի ունեցավ Հայաստանի անկախությունից հետո շատ ու շատ ձեռնարկությունների հետ:

Համլետ Ալեքսանյանն արտադրության հմուտ կազմակերպիչ էր, խստապահանջ թե՛ իր, թե՛ գործընկերների հանդեպ: Նրան բնորոշ է եղել ինքնակատարելագործման ձգտումը, մշտապես կապված է եղել մասնագիտական գրականության հետ, հետևում էր գիտության և տեխնիկայի աշխարհի նորություններին, թարմացնում տեխնիկական գիտելիքները, անհրաժեշտության դեպքում՝ դրանք փոխանցում գործընկերներին:

1971 թ. պարգևատրվել է «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալով, 2011-ին՝ «Անանիա Շիրակացի» մեդալով:

 Այս անկատար աշխարհից մի լավ մարդ էլ պակասեց: Բայց սփոփանքն այն է, որ մնայուն հետք թողեց և բարի հիշատակ...

Հիշատակդ լուսավոր լինի, պատվական մարդ, ընտանիքի օրինակելի հայր ու պապիկ:

                                                                                     Վահրամ Օրբելյան