Բաքվի ուզածն անընդունելի է՝ պահանջել անհապաղ ազատել իրենց 4 գյուղերն ու չընդունել, որ 31 հայկական բնակավայրերից տարածքներ են գրավել. քաղաքագետ Սամվել Մելիքսեթյանի տպավորությամբ՝ Ադրբեջանը քարտեզին նայելու ցանկություն չունի, ունի ցանկություն՝ իր հանրությանը միայն հաղթանակներ ցուցադրելու։

«Մեզ չեն վերադարձնում այն տարածքները, որոնք մենք կորցրել ենք 92-93 թվականներից և հետագայում նաև 2021 թվականից։ Սա բանակցություն չի, սա ուղղակի ուժային շանտաժի քաղաքականության շարունակումն է», - «Ազատությանն» ասաց նա։

Այժմ խոսքը Բաղանիս Այրում, Ներքին Ոսկեպար, Խեյրիմլի ու Կըզըլ Հաջիլի նախկինում ադրբեջանաբնակ գյուղերի մասին է. սրանք անկլավներ չեն՝ Ադրբեջանին կպած են։ Այդտեղ 90-ականներից հայկական զինուժի դիրքերն են։

«Քանի որ այդ գյուղերում կարևոր ռազմական հենակետեր են գտնվել, ասենք՝ Կըզըլ Հաջիլի գյուղի տարածքում կարևոր հենակետ է եղել հայկական բանակի համար, և մյուս գյուղերի տարածքով խորհրդային տարիներին անցել է այն ճանապարհը, որով կապվել է Նոյեմբերյանը Իջևանի հետ, և նաև Նոյեմբերյանի շրջանի Ոսկեպար գյուղը շրջանի ընդհանուր տարածքի հետ, և հայկական կողմը ստիպված վերցրել է այդ գյուղերը՝ կապը ապահովելու համար։ Թե ադրբեջանական կողմը գրավել էր Արծվաշենը ռազմական ճանապարհով, թե հայկական կողմը գրավել է այդ գյուղերը ռազմական ճանապարհով», - նշեց Սամվել Մելիքսեթյանը։