Մարտի 27-ին՝ թատրոնի միջազգային օրը, Գորիսի Վ.Վաղարշյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի դահլիճում բեմադրվեց  չեխ դրամատուգ Կարել Չապեկի «Մայրը» պիեսի ներկայացման առաջնախաղը:

Ներկայացման երաժշտական ձևավորողն ու ռեժիսորն էր Ասյա Սիրեկանյանը, հասարակայնության հետ կապերի պատասխանատուն՝ Գայանե Միքայելյանը, նկարչական ձևավորողը՝ Անի Կրեչյանը:

Դեպքերը տեղի էին ունենում 2-րդ համաշխարհային պատերազմից առաջ՝ Չեխոսլովակիայի քաղաքներից մեկում, որտեղ  քաղաքացիական կռիվներ էին ընթանում:

Գլխավոր դերում մայրն է, ով այդ կռիվներում կորցնում է ամուսնուն ու իր չորս զավակին, այնուհետ իր շուրջը համախմբում նրանց ուրվականները, զրուցում նրանց հետ,  ինչպես նախկինում էր, նույնքան բնական, որպիսին եղել են նախքան զոհվելը:

Պիեսն ինքը ծայրից ծայր միֆականության կնիքն է կրում, բայց, ասես, դա այնքան էլ կարևոր չէր, քանի որ մայրը նրանց մեջ տեսնում է ողջերին, ովքեր մարտնչել ու զոհվել են հայրենիքի համար:

Ներկայացման գլխավոր դերակատարներն էին Վանուհի  Խաչատրյանը, Միքայել Մաշուրյանը, Ակսել Բակունցը, Մհեր Ղազարյանը, Նվեր Մանուցյանը, Հարութ Բադիրյանը և Կամո Մանանյանը:

Ներկայացումն ընթանում էր գունային հետաքրքիր ու տպավորիչ էֆեկտներով, պարզության մեջ խորհրդավոր դեկորներով, մեկ՝ տագնապալի, մեկ՝ խաղաղավետ երաժշտությամբ, ինչը կլանված էր պահում  հանդիսատեսին, գեղարվեստական հյուսվածքի անկանխատեսելի ելևէջներով տանում  սյուժեի հանգուցալուծմանը:

Իրականությունն ու միֆն այստեղ միախառն են, ու այդ սահմանագիծը բեմադրիչն ու դերասանները փորձում են հնարավորինս քիչ երևա, լինի առօրյա, տնային պարզ ու բարի մթնոլոտում:

Գորիսի թատրոնն իր նոր տնօրեն Սյուզաննա Խաչատրյանի ու աշխատակազմի ուժերով կարծես նորից փորձում է վերակենդանանալ, համատեղ աշխատանքը նոր  շունչ ու ոգի է հաղորդել թատրոնին, ու դրա լավագույն ապացույցն էին լեփ-լեցուն դահլիճն ու հանդիսատեսների ծափահարությունները՝ուղղված դերասաններին, բեմադրիչին, ինչու ոչ, նաև՝ յոթ անգամ Նոբելյան մրցանակի արժանացած չեխ թատերագրին, ով կարողացել է անսովոր ժանրի մեջ՝ իրականության ողբերգական շեշտադրումներ անել, զավակներին անսահման սիրող ու նրանց հավատացող մոր հավերժական կերպարը տալ:

Այն, որ մեր հանդիսատեսը երկարատև թատերական քաղցից ու  պարապուրդից հետո  կարոտ է ներկայացումներ դիտելուն, մշակութային կյանքին, փաստ է, մնում է դարի ձգող գորիսյան թատրոնն արդարացնի գորիսեցի հանդիսատեսի հույսերն ու նորից հասնի գորիսյան թատերական աշխարհի երբևէ ունեցած փառքին:

Իսկ թատրոնի առաջիկա անելիքների, խնդիրների ու հոգսերի մասին թատրոնի տնօրեն Սյուզաննա Խաչատրյանն է պատմում. «Ամենամոտ ծրագիրը հայ մեծ գրող Ակսել Բակունցի 125-ամյակին նախատեսված ներկայացում-միջոցառումների շարքն է, որին սիրով լծվել է ողջ ստեղծագործական կոլեկտիվը:

Գորիս-Վիեն քույր քաղաքների ծրագրի մեջ առաջին անգամ ներառվել է նաև մեր թատրոնը: Հանգամանքների թույլտվությամբ՝ որոշել ենք հոկտեմբերին մեկնել Վիեն՝ բակունցյան թեմաներով մեր նոր ներկայացումով:

Տարվա մեջ կնախաձեռնենք նաև մանկա-պատանեկան ներկայացումների շարք, տիկնիկային թատրոնը վերականգնելու ուղղությամբ աշխատանքներ ենք տանում:

Որոշել ենք կապեր հաստատել նաև Երևանի կինոյի և թատրոնի պետական համալսարանի ավարտական կուրսերի ուսանողների հետ, հրավիրել նրանց Գորիս՝ այստեղ ներկայացնելու իրենց դիպլոմային աշխատանքները, ինչը կնպաստի նաև հետագայում նրանց մեզ մոտ աշխատանքի հրավիրելուն, ռեժիսուրայի ու դերասանական փորձի փոխանակման  դպրոց հիմնելուն՝ մեր երիտասարդ ստեղծագործ կազմի համար:

Հեռահար ծրագրերի մեջ է մտնում 2026 թվականին նախատեսված միջոցառումը ՝ նվիրված Գորիսի պետական դրամատիկական թատրոնի 90-ամյակին:

Իսկ մեր հոգսերի մեջ ամենամեծը թատրոնի շենքի ու նրա աշխատասենյակների ամբողջական վերանորոգումն է, ինչի մասին արդեն դիմել ենք մեր նախարարությանը:

Հուսով եմ՝ կընդառաջեն ու ոչ միայն այս հարցում, նաև՝ ստեղծագործական այլ մտահղացումներ իրականացնելու»:

Մնում է տնօրենի խոսքին ավելացնել, որ Գորիսի թատրոնը հինավուց պատմություն ու փառավոր կենսագրություն ունի՝ դեռ հեռավոր ամֆիթատրոնային ժամանակներից:

Գորիսի թատրոնը մեր քաղաքի մշակութային կյանքի անձնագրերից է, ուստի եւ նրա զարգացմանը պետք է նպաստել…

Սուսաննա Բաբաջանյան