Հարությունյան Գոռ Յուրիի․ ծնվել է 1996թ․ հունիսի 22-ին Գորիսի շրջանի Կորնիձոր գյուղում։ 2006 թ․ ընտանիքը տեղափոխվել է Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի Ծաղկաբերդ գյուղ։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Ծաղկաբերդի դպրոցում։ Պարտադիր զինվորական ծառայությունն անց է կացրել Հադրութում։ Ամուսնացած էր՝ ունի մեկ զավակ։

Գոռն Ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ժամկետային զինծառայող է եղել Հադրութում․ մասնակցել է մարտական գործողություններին։ Նա բանակից վերադարձել էր ու ասել՝ «Կյանքում պատերազմից ավելի զզվելի ոչինչ չի կարող լինել»։

 Համագյուղացի տղաներից մեկը հիշում է, որ ռազմաճակատ մեկնելիս (2020թ․ սեպտեմբերի 28-ին) մի տեսակ մարգարեացել է Գոռը․ «Այս անգամ հետ չեմ գալու», ընկերն այն ժամանակ բարկացել է, սաստել, բայց հիմա կարծում է, որ Գոռը հաստատ ինչ-որ բան կանխազգում էր․․․

Գոռը նոր էր հայր դարձել, դեռ չէր հասցրել վայելել մանկան թոթովանքը, փոքրիկն էլ դեռ չէր ճանաչում հայրիկին, բայց ասում են՝ ձայնը տարբերում էր։

Գոռն աշխատում էր Ծաղկաբերդի ՀԷԿ-ում, երիտասարդն, ում մանկությունն ու պատանեկությունն անցել է գյուղի վերակառուցման շրջանում, մեծ ոգեւրությամբ էր մասնակցել ՀԷԿ-ի շինարարությանը, հույս ուներ տեսնել գյուղը զարգացած, իր նորաստեղծ ընտանիքը պահել հավուր պատշաճի ու վայելել խաղաղությունը, բայց խաղաղությունը կարճ տեւեց ու կորսվեցին ոչ միայն նրա ու շատերի երազանքները, այլ կարճատեւ խաղաղությունից օգտվելով ծաղկում ապրող Քաշաթաղի գյուղերը։

Մայրը, ով պատերազմի արդյունքում կորցրել է թե՛ միակ արու զավակին, թե՛ տունը, թե՛ Գոռից մնացած միակ արժեքը՝ թոռնիկին, ամեն օր գրկելու հնարավորությունը, հիմա խաղաղության համար է աղոթում, որ թոռը գոնե խաղաղ երկրում մեծանա․․․

Հարությունյան Գոռը զոհվել է 2020 թ․ սեպտեմբերի 29-ին Ջրականում, դիպուկահարի կրակոցը կիսատ է թողել խաղաղ ապրող ու արարող հայ երիտասարդի կյանքը եւ նորածին մի մանկան զրկել հայր ունենալու երջանկությունից․․․

Տիգրանուհի Բադալյան