Վաղուց Գորիսի Գուսան Աշոտի անվան մշակույթի կենտրոնի դահլիճն այդքան մարդաշատ չէր եղել: Հավաքվել էին մեծանուն բանաստեղծ Համո Սահյանի պոեզիայի երկրպագուները: Ցերեկույթը կազմակերպել էին մշակույթի կենտրոնի տնօրենությունը, գրադարանային բաժինն ու բաժնին կից գործող գրական խմբակը, որի անդամներն ուսանողներ, բարձր դասարանցիներ են:

Ավագ սերունդը, ինչպես դարեր շարունակ, այնպես էլ այսօր, դժգոհ է երիտասարդությունից: Չգիտեմ երբ, ինչպես, բայց ներկայիս դժգոհությունն արտահայտվում է նախ նրանով, որ իբր երիտասարդությունը կապված չէ գիր-գրականության հետ, որ համացանցը կտրել է նրանց գրքից, որ նրանք գեղարվեստական գրականություն, հատկապես պոեզիա չեն կարդում. դահլիճում հավաքված մոտ երկու հարյուր երիտասարդ` բանաստեղծության իրենց նուրբ զգացողությամբ, եկել էին հերքելու այդ կարծրատիպը:

Ասում են` բանաստեղծությունը լավն է, իսկ նրա հեղինակը` կայացած, եթե այն կարդալիս կամ լսելիս մտածում ես` երանի թե ես գրած լինեի: Հասկանալի է, որ Վարպետի բոլոր ստեղծագործություններն էլ այս չափագրության մեջ են: Իսկ երբ դրանք ներկայացվում են նրա խոսքերով գրված` մի այլ մեծանուն հայորդու` Տիգրան Մանսուրյանի ստեղծած երաժշտության ֆոնի վրա` նման շնորհալի երիտասարդների մատուցմամբ` ամեն ինչ կատարյալ է դառնում: Վարպետի բանաստեղծությունները հրաշալի ներկայացրին բոլոր ասմունքողները, բայց նրանց մեջ ցանկանում եմ առանձնացնել հատկապես Գորիսի Ս.Խանզադյանի անվան դպրոցի 4-րդ դասարանցի Ինգա Գյուլամբարյանին, ում մանկական անկեղծությունն ու բանաստեղծի խոսքի, պատկերի պարզությունը գտել էին իրար, դարձել մի ամբողջություն:

Ցերեկույթի ավարտից հետո մասնակիցները չէին շտապում թողնել դահլիճը: Հրավիրվածներից շատերն իրենց պարտքն էին համարում անձամբ մոտենալ եւ շնորհակալություն հայտնել մշակույթի տան տնօրեն Արկադի Մարդյանին, գրադարանային բաժնի վարիչ Զոյա Գալստյանին, Վարպետի բանաստեղծություններով գրված երգերը կատարողներին:

ՌԵԴԻԿ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ