Կապանի արվեստի թանգարանը ապրիլի 18-ին կրկին միավորել էր արվեստասերներին: Այս անգամ ոչ թե ցուցահանդեսի, այլ ցուցադրանքի բացում էր, որ ներկայացնում էր կապանցի վաղամեռիկ, ռուսաստանաբնակ գեղանկարիչ Հայրապետ (Հաբիկ) Նուրիջանյանի տասից ավելի գեղանկարներ: Դրանք որոշակի պատկերացում են տալիս գեղանկարչի նախասիրությունների և ճաշակի, նաև գույների ընտրության մասին: Արվեստագետի քույրը՝ Կապանի Դավիթ Բեկ թաղամասի ակումբ-գրադարանի ակումբավար Վարդուհի Թադևոսյանը այդպես ցանկացավ ոգեկոչել 2014 թ. կյանքից վաղաժամ հեռացած եղբոր հիշատակը: Ցուցադրանքի բացման խոսքում գեղանկարիչ Ռուբեն Կոստանդյանը (Ուբակ) Հաբիկին բնորոշեց նախևառաջ որպես հետաքրքիր անձնավորություն, ով կիթառ էր նվագում, բանաստեղծություն գրում, զբաղվում յոգայով, խորհրդային աստվածամերժության տարիներին Աստվածաշունչ կարդում: Դե, իհարկե, նրա տարերքը գեղանկարչությունն էր, բայց վաղաժամ մահը հնարավորություն չտվեց լիովին բացահայտելու արվեստագետի նրա ձիրքը, որ ի վերուստ էր տրված...

Հաբիկն ավարտել է Կապանի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցը, միաժամանակ գեղարվեստի դպրոցը: Երեք տարի աշխատել է Ալ. Շիրվանզադեի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում: 1985 թ. ուսման նպատակով մեկնել նախ՝ Պենզա, հետո՝ Սարատով: Տակավին ուսանող էր, երբ Սարատովում բացվեց առաջին անհատական ցուցահանդեսը, որն արժանացավ տեղի բնակչության և մամուլի բարձր գնահատականին: Մասնակցել է Մոսկվայում և այլ քաղաքներում կազմակերպված ցուցահանդեսներին:

1996 թ. աշնանը գեղանկարիչը մեծ դժվարությամբ Կապան տեղափոխեց  վեց տասնյակից ավելի գեղանկար՝ բնապատկերներ, նատյուրմորտներ, դիմանկարներ, կոմպոզիցիոն աշխատանքներ: Հայրենի քաղաքում բացվեց նրա անհատական ցուցահանդեսը: Փաստորեն, սա Հաբիկի երկրորդ հանդիպումն էր իր համաքաղաքացիների հետ, այս անգամ՝ ավա՜ղ, նրա բացակայությամբ...

Վահրամ Օրբելյան