Փառատոնի այս օրն էականորեն տարբերվեց մյուսներից. դահլիճում լեգենդար Մարիուս Պրեդան էր, ով հանդիսականին որոշակի հայտնի էր նախորդ օրվա երկու ելույթներով: Այս անգամ նվագեց ցիմբալով՝ լարավոր հարվածային մի նվագարան, որ տարածում ունի Հունգարիայում, Լեհաստանում, Ռումինիայում, Մոլդովայում և այլուր: Ավելի շատ մեր քանոնին հիշեցնող, բայց այն նվագում են փայտե հատուկ թակիչներով՝ լարերին հարվածելով:

Բեմահարթակում նա մենակ չէր, այլ ջազային քառյակով (Արթուր Սաթյան՝ դաշնամուր, Արման Մնացականյան՝ հարվածային գործիքներ, Էդգար Ավետիսյան՝ բաս կիթառ, Դավիթ Մելքոնյան՝ սաքսոֆոն):

Մարիուս Պրեդային անվանում են մարդ-նվագախումբ: Այն արվեստը, ինչ նա ցուցադրեց բեմի վրա, դժվար է բառերով նկարագրել: Նրա ցիմբալի ամեն մի հարված ուժի և երաժշտության արտահայտություն էր:

Իմ մանկության և ընդհանրապես բոլոր ժամանակների սրտակից ընկեր Սամվել Ավանեսյանը՝ փառատոնի հիմնադիր Սևակ Ավանեսյանի հայրը, համացանցի իր գրառման մեջ նշել էր՝ հայտնվել էինք «գժական» մթնոլորտում: Անպատկերացնելի են այն հնչյուններն ու ոգեղենությունը, որ բեմից հաղորդվում էր դահլիճին: Հետո երաժշտի պահանջով բեմ բարձրացավ Կապանի Արամ Խաչատրյանի անվան երաժշտական դպրոցի սան, շնորհալի սրնգահար Նարեկ Սարգսյանը իր հասուն նվագով միանալով ավագ երաժիշտներին:

Հաջորդիվ բեմահարթակում էր ջազմեն Տիգրան Սուչյանը՝ պատանի երաժիշտներով, որոնց հետ փառատոնի շրջանակում վարպետաց դասեր է անցկացնում: Եվ դարձյալ երաժշտական անկրկնելի մթնոլորտ: Եղավ ժամանակ երաժշտի ձեռքին ջութակն էր և դարձյալ վարպետորեն էր կատարում:

Համերգն ավարտվելուց հետո էլ դահլիճում դրական էներգետիկան և հույզերը երկար ժամանակ չէին մարում:

Վահրամ Օրբելյան