Հարգելի գործընկերներ

Այսօրվանից  ես չեմ գլխավորում Գորիսի պետական քոլեջը։

Հեռանում եմ հանգիստ խղճով, իմ պարտականությունները մինչև վերջ և անձնվիրաբար կատարած լինելու զգացումով։

Թվում է՝ ուրախությամբ կամ հպարտությամբ պիտի լցվեմ՝ ձեր արժանապատիվ քաղաքացիական պահվածքն ու մարդկային դիրքորոշումը տեսնելով, երբ ԿԳՄՍ նախարարի ապօրինի և հորինված հրամանին, երբ նրա քինախնդրությանն ու վրեժխնդրությանն արձագանքում եք հրաժարականի դիմումներով՝ սպառված համարելով իրավական պայքարի բոլոր միջոցները, բայց․․․

Ես, իհարկե, երախտապարտ եմ ձեզ՝ նման աջակցության և 16 տարի համատեղ աշխատանքի համար․ մենք իսկապես մեծ գործ ենք արել այդ տարիներին՝ հանուն Հայաստանի Հանրապետության, հանուն մեր բնօրրան Գորիսի։

Ձեր այդ վերաբերմունքն ավելի թանկ է ինձ համար, քան պետության ամենաբարձր պարգևը։

Ձեր պահվածքն ամբողջ կյանքում ինձ պարտավորեցնող գործոն է լինելու, նաև ապրելու և արարելու աղբյուր։

Այդքանով հանդերձ՝ մեծ ափսոսանքով ու ցավով եմ ընդունում ձեր որոշումը՝ սիրած մասնագիտությունից և հիմնական աշխատանքից հրաժարվելու վերաբերյալ. դա չէ ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու ողջամիտ ելքը։

Դուք պետք է կանգ առնեք և օրենքով սահմանված կարգով հետ վերցնեք դիմումները։

Ես երեկ՝ դեկտեմբերի 2-ին, ընթացք չեմ տվել դիմումներից և ոչ մեկին։ Ուրեմն և (կրկնում եմ)՝ կարող եք և պարտավոր եք հետ վերցնել դիմումները, ինչը թույլ է տալիս ՀՀ աշխատանքային օրենսգիրքը։

Եթե ձեզ թվում է, թե 340 ուսանողին դասապրոցեսից զրկելը ցավով են ընդունում կամ ընդունելու ԿԳՄՍ նախարարությունում, ապա չարաչար սխալվում եք։ Նախարարության համար, ինչպես կյանքը քանիցս ցույց տվեց, զրո արժեք ունի մեր երեխաների ապագան և երկրի կրթական գործն առհասարակ։

Փոխարենը մենք սրբազան պարտք ունենք ուսանողների հանդեպ։

Նրանք մեզ և ձեզ հավատալով են եկել Գորիսի պետական քոլեջ։

Ուրեմն և իրավունք չունենք նրանց հույսերն ու երազանքները փշրել և ուսումնական տարվա վճռորոշ այս հանգրվանում ամեն ինչ բախտի քմահաճույքին մատնել։

Այնպես որ՝ հետ վերցրեք դիմումները, վերադարձեք լսարան և ավելի նվիրումով իրականացրեք ձեր առաքելությունը։

Դա համարեք իմ անձնական և բարեկամական խնդրանքն ու հորդորը։

Մենք դեռ կհանդիպենք...

Ասել եմ քանիցս՝ ամենաերկար գիշերներն անգամ ավարտվում են այգաբացով։

Մենք միասին կմոտեցնենք այգաբացի ժամը և լուսաբացին նորից միասին կլինենք։

Աստված պահապան ձեզանից յուրաքանչյուրին և իմ թանկագին ուսանողներին։

Հարգանքով՝

Կարեն Լազարյան