Կապանի միջազգային երաժշտական երկրորդ փառատոնն ավարտվելուց հետո էլ նրա արձագանքները չեն մարել: Անմոռանալի երկու շաբաթ, որ եկավ խախտելու Կապանա տան նահապետական անդորրը: 12 համերգային ծրագիր՝ համաշխարհային ճանաչում ունեցող երաժիշտների կատարմամբ, հազվագյուտ գործիքների՝ «Ստրադիվարիուս» և «Գվարնիերի դել ջեզու» ջութակների ցուցահանդես, շնորհալի երեխաների համար վարպետաց դասեր, նրանց համատեղ համերգները բարձրակարգ երաժիշտների հետ:

Եվրոպայից ժամանած երաժիշտները (և ոչ միայն) տպավորված էին Կապանի արվեստի քոլեջի երգեհոնային դահլիճի ակուստիկայով: Փառատոնի հիմնադիր Սևակ Ավանեսյանն էլ ցանկություն ունի կազմակերպել դահլիճի նորոգումը՝ ժամանակակից չափանիշներին համապատասխան՝ օդափոխության համակարգերով և այլ բարեհարմարություններով:

Բայց նաև փառատոնի բացման և փակման արարողություններին համերգն սկսվելուց շատ առաջ դահլիճում անշլագ էր: Գիտեմ մարդկանց, ովքեր նստելու հարմար տեղ չգտնելով, սրտնեղած հեռացել են:

Եվ այս համատեքստում մտածում ես՝ ժամանա՞կը չէ, որ Կապանն ունենա ամֆիթատրոն: Հին Հունաստանում ամֆիթատրոնները կառուցում էին բլուրների լանջերի թեքությունների վրա: Կապանն էլ ունի բլուրներ, որոնցից մեկի լանջին առանց մեծ ծախսերի կարելի է ամֆիթատրոն կառուցել: Ժամանակակից բազում քաղաքներ ունեն ամֆիթատրոն, որ նրանց այցեքարտն է նաև:

Աստղազարդ երկինք, լուսնի լույսով լուսավորված ամֆիթատրոն, և դասական երաժշտություն է հնչում: Ըստ ամենայնի, նոր մշակույթ կձևավորվի կապանցու կենցաղում:

Ամֆիթատրոնը կարող է նաև ծառայել բանավեճեր, հանդիպումներ, տարբեր միջոցառումներ կազմակերպելու համար:

Գրառումս ընդամենը առաջարկ է:

Վահրամ Օրբելյան