Ծատրյան Անդրանիկ Սերժիկի, ծնվել է 1987թ. սեպտեմբերի 30-ին Ագարակ քաղաքում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է  Ագարակ քաղաքի դպրոցում։ Սովորել է Երեւանի մենեջմենթի համալսարանում, մասնագիտությամբ իրավագետ էր։ Աշխատում էր Ագարակի պղնձամոլիբդենային կոմբինատում՝ մեքենավար։Ամուսնացած էր՝ ունի 2 դուստր։

Անդրանիկի մասին զրուցում ենք կնոջ հետ, պատմում է, որ կրտսեր դուստրը մի քանի ամսական է եղել ու հայրիկին չի հիշում, իսկ ավագը, ով սովոր էր իր բոլոր նկարները հայրիկին ցույց տալ, հիմա նկարները երկնքին է ցույց տալիս, որ հայրիկը նայի, տխրում, մինչեւ իսկ լաց է լինում, երբ հայրիկը, գոնե երկնքից, սպասված գովասանքները չի ասում․․․

Անդրանիկ Ծատրյանի ու իր ընտանիքի մասին խոսելիս հարեւանների աչքերն արցունքոտվում են․ «Օրինակելի ընտանիք ասվածը նրանց մասին է, այնքան շատ էին իրար սիրում, շատ-շատ ափսոս էր, հիանում էինք նրանցով, հիմա չգիտենք էլ՝ հանդիպելիս ինչ ասենք․․․»։

Անդրանիկը Սյունիքում էր ծնվել, սյունեցին գիտի, որ թուրքի կողքին զենքը ձեռքին են ապրում, որ թուրքը միայն սրի լեզուն է հասկանում, սյունեցին չզարմացավ, երբ 2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց, այլ զենք առավ ու կանգնեց զինվորի կողքին․ Անդրանիկն էլ ընկերների հետ նախ՝ Սյունիքի դիրքերը պահելու մեկնեց, ապա՝ Արցախ։ Արցախ մեկնելու որոշումն Անդրանիկինն էր, նա կամավոր էր միացել Արցախի պաշտպանությանը․․․

Ընտանիքի անդամներին չէր ասել, որ Արցախում է, չէր ցանկացել նրանց անհանգստացնել։ «Զանգահարելիս այնքան հանգիստ ու զվարթ էր խոսում, ասես՝ ինքն առողջարանում էր, ոչ թե առաջնագծում, նա չափազանց հոգատար էր, բացառիկ հայր, բացառիկ մարդ», պատմում է կինը։

Անդրանիկը հաճախ էր զանգահարում, կինը չէր էլ պատկերացնում, որ հոկտեմբերի 10-ի իրենց խոսակցությունը վերջինը կլինի, որ ժամեր անց՝ հոկտեմբերի 11-ի լուսաբացին, Անդրանիկը ԱԹՍ-ի առաջին հարվածից հետո չի շտապի թաքստոց գտնել, այլ իր բնույթի համաձայն, կմնա ծանր վիրավոր ընկերոջն օգնելու եւ ինքն էլ կանմահանա Իշխանաձորում։

Անդրանիկ Ծատրյանը պարգեւատրվել է «Մարտական ծառայության» մեդալով՝ հետմահու։

Տիգրանուհի Բադալյան