Ծատրյան Արամայիս Գագիկի. ծնվել է 1987 թ. հունիսի 24-ին Կապանում: Մինչեւ 5-րդ դասարան հաճախել է Կապանի թիվ 2 միջնակարգ դպրոց: Ծատրյանների ընտանիքը տեղափոխվել է Ռուսաստանի Դաշնություն, երբ Արամայիսը պատանի էր:

Արամայիսը չէր ցանկանում ապրել օտար հողում, չէր ցանկանում ծառայել օտար երկրի բանակում. ընտանիքի անդամների ոչ միանշանակ կարծիքներին չհամաձայնելով  գալիս է Հայաստան, ծառայում Հայոց ազգային բանակում: Պարտադիր զինվորական ծառայությունն անց է կացրել Արցախում, բոլորիս Եղնիկներ անունով հայտնի դիրքերում:

Արամայիսի ծնողները, քույրն ու եղբայրը բնակվում էին Ռուսաստանում, Արամայիսը երբեմն-երբեմն միանում էր նրանց, բայց մի քանի ամիս Ռուսաստանում մնալը նրան տանջանք էր թվում ու շտապում էր վերադառնալ:

2016 թ. ապրիլյան պատերազմին կամավոր մասնակից լինելուց, հաղթանակի բերկրանքը ճաշակելուց հետո մի հաստատակամ որոշում էր ընդունել՝ դառնալ զինվորական,պայքարել իր փոքրիկ երկրի ամեն մետր հողի համար:

2019 թ. պայմանագրային ծառայության է անցել Գեղիի զորամասում:

2020 թ. սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը   պատերազմ սկսեց. ժամեր անց Արամայիսն ամենաթեժ կետում էր՝ Ջրականում, հետո պիտի լիներ բոլոր այն տեղերում, ուր վիճակը ծանր էր, ուր իրական նվիրյալի կարիք կար: Արամայիսը սեպտեմբերի 30-ից, ընկերների պատմելով, ադրբեջանցիների ուշադրության կենտրոնում էր: Բազում անգամներ թշնամին փորձել է շարքից հանել ոչ մի դժվարության առաջ կանգ չառնող մարտիկին, բայց, կարծես հրաշքով, բոլոր փորձերն անհաջող էին:

Ընկերներն ափսոսանքով ու կարոտով են հիշում Արամայիսին, հպարտանում նրա հետ անցկացրած ժամանակի, նրան ճանաչելու համար. «Մեզ թվում էր անհնար է, որ Արամայիսին վատ բան պատահի, նրա մեջ մի տեսակ առասպելական բան կար, մինչեւ այդ չարաբաստիկ նոյեմբերի 1-ը ադրբեջանցիներն անընդմեջ փորձել են վնասել նրան: Այդ չարաբաստիկ նոյեմբերի 1-ին  Դավիթբեկ գյուղի մոտ էինք, երբ խրամատում տեսա գլխից վիրավոր Արամայիսին, մոտեցա, որ օգնեմ, ուշ էր՝ արդեն մահացած էր»:

 Հայրը, ով եկել էր որդու համար իր երազանքների հարսանիքն անելու, նոյեմբերի 3-ին Կապանի Բաղաբուրջի հուշահամալիրում հուղարկավորում է հերոս որդուն:

  «Ես մենակ եմ, էս երկրում մենակ եմ. իմ տղեն տղամարդու պես է կռվել, տղամարդու պես է զոհվել, ես հերոսի հայր եմ: Ես նրան կյանք էի տվել, որը նա ցանկացավ նվիրել մեր հայրենիքին...»:

Տիգրանուհի Բադալյան