Կրթության փորձագետ Սերոբ Խաչատրյանը կարծում է, որ հեղափոխությունից հետո պետք էր նոր շունչ տալ կրթական համակարգին, իսկ դա անելու համար անցյալը համակարգված ձևով պետք է վերլուծեին, որոշակի գիծ քաշեին և անցնեին առաջ։

«Հիմա, այս դատարկ իրավիճակում ակնկալել, որ ինչ-որ ստրատեգիական բան կլինի Հայաստանում՝ ուղղակի անհույս է, որովհետև չկա ինստիտուտ, որ դա առաջ տանի։ Այդ պատճառով մեր ռեֆորմները ես համեմատում եմ տերևի հետ, որ քամին տանում-բերում է, մեկ այս ենք անում, մեկ այն, ու չկա ռազմավարական հիմք։ Ամենաթարմ օրինակը բերեմ․ ԿԳՄՍ նախարարը հայտարարեց, որ սեպտեմբերից ուսուցիչների ատեստավորման նոր կարգ է դրվում, որի համաձայն՝ որոշ ուսուցիչներ շատ բարձր աշխատավարձ ստանալու հնարավորություն կունենան, եթե գնան ատեստավորման այդ բարդ ճանապարհով։ Բայց արդյո՞ք մենք ուսումնասիրել ենք միջազգային փորձը և լուրջ գիտական տվյալները, որոնք ասում են, որ, երբ դու ստեղծում ես մի կրթական համակարգ, որտեղ ուսուցիչների մի խումբը շատ բարձր աշխատավարձ է ստանում, մյուսը՝ շատ ցածր, դա չի աշխատում։ Այսօր այդ գիտական տվյալը կա, որ պետք չէ այդպիսի բաժանում անել ուսուցիչների միջև։ Երբ մի ուսուցիչը կստանա 60․000 դրամ, մյուսը՝ 300․000, թվում է, թե դու խրախուսում ես ուժեղ ուսուցչին, բարձր ստացողի համար դա լավ է, իսկ ցածր ստացողները, որոնց թիվը շատ է լինելու, կարող են այդ համակարգում շատ ավելի մեծ վնաս տալ՝ տեսնելով, որ մյուս ուսուցիչն իրենից 5 անգամ ավելի շատ աշխատավարձ է ստանում։ Ու  մտածել, որ՝ թող ինքն էլ ձգտի, հասնի այդ մակարդակին՝ դա ռեալ չէ։ Հայաստանը չի կարող 37․000 ուսուցչի տալ 300․000 դրամ աշխատավարձ, եթե ձգտեն ու հասնեն, և երկրորդ, բնական է, որ ոչ բոլորն ունեն այդ հնարավորությունը»,- ընդգծեց կրթության փորձագետը։

Սերոբ Խաչատրյանի խոսքով՝ երբ ռեֆորմ ենք անում, պետք է ստուգենք դա։

«Հաճախ, ցավոք, Հայաստանին վաճառվում են ժամկետանց գաղափարներ, ռեֆորմներ, որովհետև շատ դեպքերում մեզ հետ աշխատում են այնպիսի փորձագետներ, որոնք Արևմուտքում այնքան էլ առաջավոր խմբերի մեջ չեն ընդգրկված։ Այո՛, մեր ամենամեծ խնդիրն այն է, որ չունենք որևէ տեսլական, ռազմավարություն, չգիտենք՝ ուր է գնում կրթական համակարգը։ Կորոնավիրուսը ԿԳՄՍ-ին ևս մեկ հնարավորություն է տվել՝ ցատկ ապահովել համակարգում, որովհետև նեղն ընկնելով՝ ուսուցիչները հիմա փորձում են ելքեր գտնել․ իրարից սովորում են։ 1000-ավոր ուսուցիչներ ինքնակամ գրանցվում են վերապատրաստման դասընթացների համար, այն դեպքում, երբ նախկինում զոռով էին տանում։ Կան շատ լավ ուսուցիչներ, դասախոսներ, անհատներ, ովքեր իսկապես պատրաստ են աջակցել։ Կարծում եմ՝ նախարարությունը պետք է դրսևորի համարձակություն, դուրս գա պաշտպանողական կեցվածքից։ Մտածում են՝ եթե շատ մարդկանց ներս թողնեն, միգուցե քննադատության ալիքն ուժեղանա, նախարարության պաշտոնյաների դիրքերը թուլանան։ Բայց կարծում եմ՝ այդ կոմպլեքսից պետք է դուրս գալ, կրթական համակարգն այլևս նահանջելու տեղ չունի։ Եվ, եթե նախարարությունը չբացվի՝ հետագայում ամբողջ իրավիճակի ամբողջ պատասխանատվությունը ջարդվելու է նախարարության գլխին»,- նշեց կրթության փորձագետը՝ հավելելով, որ երկու օր առաջ ավարտվեց բուհերի ընդունելության քննությունների հայտերի ընդունումը, գրեթե բոլոր համալսարաններում 1 կամ 2 հոգի է դիմել ֆիզիկա մասնագիտությամբ։

«Սա նշանակում է, որ 2-3 տարի հետո մենք ֆիզիկայի ուսուցիչների դեֆիցիտ ենք ունենալու։ Քիմիայի վիճակն ավելի ողբալի է, որովհետև շատ համալսարաններ արդեն փակել են քիմիայի ֆակուլտետները։ Մանկավարաժական համալսարանի Ինֆորմատիկայի բաժին ընդամենը 6 հոգի է դիմել։ Այսինքն, թվային  դարաշրջանում ընդամենը 6 հոգի է ցանկանում դառնալ ինֆորմատիկայի ուսուցիչ։ Երևանում տնօրեններն արդեն դժվարությամբ են ուսուցիչներ գտնում։ Համալսարաններում նույնպես իրավիճակը բավական բարդ է։ Դրա համար կոչ կանեմ ԿԳՄՍ նախարարությանը՝ բաց լինել, չվախենալ քննադատություններից»,- եզրափակեց կրթության փորձագետը։

168.am