Աշոտ Մանասերի  Բաբայան․ ծնվել է 1983 թ․ դեկտեմբերի 15-ին Շաղատ գյուղում: Տեղի դպրոցն ավարտելուց հետո զորակոչվել է հայոց բանակ։ Շաղատը հայտնի է իր բնակիչների աշխատասիրությամբ, Աշոտն էլ, զորացրվելուց հետո, զբաղվում էր իր տունն ու գյուղը սեփական քրտինքով շենացնելու գործով։ Ամուսնացած էր, ունի երեք զավակ։

2016 թ․ պայմանագրային ծառայության է անցել Սիսիանի զորամասում։ Աշոտ Բաբայանի ունակություններն ու աշխատանքին նվիրվածությունը հաշվի առնելով՝ հրամանատարական կազմը նրան ուղարկել էր սերժանտական դասընթացների մասնակցելու, որոնց ավարտից հետո շարունակել է ծառայությունը՝ որպես պայմանագրային սերժանտ։

2013 թ․ ամուսնացել է Անահիտի հետ։ Համերաշխ, աշխատող, ստեղծող ընտանիքի համբավ ունի Աշոտի ընտանիքը Շաղատում։

Համագյուղացիները, որ փոքրիկ գյուղից Արցախյան երրորդ պատերազմում երեք հերոս են հողին հանձնել, Աշոտի ու Անահիտի մասին պատմելիս արցունքները չեն զսպում՝ «Լավ տղա էր, լավ ընտանիք են, ջահել էին, երեք երեխա ունեն, էդ երեխեքը անհայր ո՞նց են մեծանալու, քանի կին այրիացավ, քանի հոգու երջանկություն կիսատ մնաց․․․»:

2020 թ․ սեպտեմբերի 27․ Արցախն էլի թշնամու առաջ մենակ էր, էլի պաշտպանության ու փրկության կարիք ուներ․ Աշոտը մեկնում է Արցախ՝ գնում է կռվելու, իր տան դուռը, պապերի հողն ու զավակների ապագան պաշտպանելու։

Կռիվ էր՝ անհավասար, դաժան․ տուն զանգահարելիս Աշոտը հույս էր տալիս, ասում, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, որ չնայած դժվարություններին, իրենք կարողանում են կատարել իրենց գործը։

Հոկտեմբերի 10-ին թշնամու անօդաչուի հարվածից այրվում է Կարմիր Շուկայից Ջաբրայիլ զինծառայողներ տեղափոխող բեռնատարը․ զոհվում է Աշոտ Բաբայանը․․․

Հուղարկավորվել է հոկտեմբերի 28-ին Շաղատի զինվորական պանթեոնում։

Տիգրանուհի Բադալյան