Արցախյան 44-օրյա պատերազմում հավերժի ճամփորդ դարձած հայորդիների մի ստվար մասը 18-20 տարեկան երիտասարդներ էին, ովքեր առաջինն իրենց վրա վերցրեցին հակառակորդի անակնկալ հարվածը: Նրանցից մեկը Հովհաննես Վրեժի Խաչատրյանն էր՝ ծնված 2000 թվականին: Հաճախել է Կապանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը, 9-րդ դասարանն ավարտելուց հետո ընդունվել Կապանի պետական ճարատարագիտական քոլեջ: Երեք տարի սովորելուց հետո՝ զորակոչվել բանակ: 18 տարեկան երիտասարդն իրեն այնպես է դրսեւորել, որ նրա մասին հարգանքով էին խոսում հրամանատարները, ծառայակիցները: Կռվել է նախ՝ Հադրութում, հետո՝ տեղափոխվել  Մարտունի: Դաժան մարտերի է մասնակցել, բայց նրա կյանքը ցավալիորեն ընդհատվեց հրադադարից ժամեր հետո: Հետմահու արժանացել է «Արիություն» մեդալի:

Կապանի թիվ 2 երաժշտական դպրոցում (տնօրեն՝ Գայանե Հարությունյան) տեղի ունեցավ զոհված զինվորի ոգեկոչմանը նվիրված ցերեկույթ: Ներկայացվեց նահատակ մարտիկի կենսագրությունը, հնչեցին հայրենասիրական երգեր, այլ կատարումներ կրթօջախի դասատուների կողմից, իսկ վերջում հնչեց Համո Սահյանի բանաստեղծությունը՝ «Ինձ բացակա չդնեք»:

Ցերեկույթի ավարտին խոսք ասաց Կապանի հոգեւոր հովիվ տեր Խաչատուր քահանա Հայրապետյանը՝ հիշեցնելով Սուրբ գրքի խոսքերը. «Չկա ավելի թանկ բան, քան երբ կյանքդ տալիս ես դիմացինիդ, բարեկամիդ, ծնողիդ, հայրենիքիդ»: Եվ բոլոր ընկածների համար հնչեցրեց Տերունական աղոթքը...

Վահրամ Օրբելյան