Մեծ հայրենականի օրերին շատ ընտանիքներ բանակ ճամփեցին տան բոլոր տղամարդկանց։ Կապանի Նորաշենիկ համայնքի Հարությունյանների ընտանիքից երկրորդ աշխարհամարտի ռազմադաշտեր մեկնեց Ավագ հոր երեք որդիները՝ Մխիթարը, Շմավոնը, Գրիշան։ Ավաղ, երեքն էլ չտեսան հայրենի գյուղի վրա բացվող խաղաղ առավոտները։ Մխիթարի մասին վերջին լուրը եկավ Մոսկվայի մատույցներից 1943 թվականին։ Շմավոնը զոհվեց 1942-ին Ստալինգրադում, ռմբակոծության ժամանակ, իսկ Գրիշան ընկավ 1943-ին Լատվիայի ազատագրման համար մղված մարտերում։

Հարությունյանների ընտանիքի դուստրը՝ Ելենան, ով մանկավարժական միջին-մասնագիտական կրթություն էր ստացել, նույնպես զորակոչվեց բանակ՝ որպես գթության քույր։ Կրասնոդարում վիրավորվելուց հետո վերադարձավ հայրենի Կապան եւ շարունակեց մատաղ սերնդի կրթության եւ դաստիարակության գործը Կապանի N 27 գիշերօթիկ դպրոցում։

Ընտանիքի ամենակրտսերը՝ Ռաֆիկ Հարությունյանը(ծնված 1931թ) պատերազմի տարիներին թիկունքում աչքի էր ընկնում հանրօգուտ գործունեությամբ, կատարում գյուղատնտեսական ամենատարբեր աշխատանքներ, 1945-ին արժանացել է, 1941-1945 թթ․ անձնվեր աշխատանքի համարե մեդալի։ Այժմ Ռ․ Հարությունյանը ղեկավարում է Կապանի վետերանների խորհրդի աշխատանքները, վառ պահում ոչ միայն երկրորդ աշխարհամարտում ընկած իր եղբայրների, այլեւ բոլոր զոհվածների հիշատակը։

 Ռ․ Հարությունյանը 1974-ին հարազատների հետ այցելել է Լատվիայի մայրաքաղաք Ռիգայի արվարձան համարվող  Ագլոնա ավան, որտեղ եղբայրական գերեզմանոցում ամփոփված է զոհված եղբոր՝ Գրիշայի աճյունը, հանդիպել համայնքի ղեկավարին եւ տեղի դպրոցի մանկավարժների եւ աշակերտների հետ։ Տեղի է ունեցել հուշ- երեկո, որի ընթացքում հարգել են բոլոր ընկածների հիշատակը, բարեկամության հիմք դրել։

Վահրամ Օրբելյան