Հովհաննես Կառլենի Գրիգորյան․ ծնվել է 1995 թ․ հոկտեմբերի 28-ին Սյունիքի մարզի Սիսիան քաղաքում։ Բարձր առաջադիմությամբ ավարտել է Սիսիանի ավագ դպրոցը եւ ընդունվել Երեւանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ, զուգահեռ վերապատրաստվել է Արմենակ Խանփերյանցի անվան ավիացիոն ինստիտուտում, որն ավարտելուց հետո ծառայության է անցել ԼՂ ՊԲ զորամասում ՝որպես ռադիոդասակի հրամանատար։

Ծառայության ընթացքում վայելել է թե՛ ծառայակից ընկերների, թե՛ ավագ սպայակազմի, թե՛ ենթակաների սերն ու հարգանքը։ Նրա մասին ընկերներն ակնածանքով են խոսում, նաեւ հպարտությամբ՝ «Հերոս բառը վերջերս շատ է օգտագործվում, այ Հովհաննեսի մասին կարող ենք ասել, որ իրական հերոս էր, մարդ, ում հայրենասիրության, ծառայության ու կարճատեւ կյանքի մասին արժե եւ պետք է ֆիլմ նկարահանել․․․»։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին լույսի հետ պայթեց պատերազմը․ Հովհաննեսը Եղնիկներում էր՝ կատարում էր ծառայությունը, ինչպես միշտ՝ գերազանց, անդադար եւ առանց հանգստի։  Նա լինում էր այնտեղ, ուր վիճակը ծանր էր, ինչպես ծառայակից-մարտական ընկերներն են պատմում, Հովհաննեսն ամեն վայրկյան պատրաստ էր ցանկացած հանձնարարության,  պատերազմի օրերին եղել է Մատաղիսում, Աղդամում, Արցախի հարավային հատվածում։

Պատմում են, որ տանկերից մեկը վթարվել ու մնացել էր մարտադաշտում, Հովհաննեսը մի ընկերոջ հետ մտել է մարտադաշտ՝ մեկ օրից ավել փնտրել, գտել տանկը, նորոգել են ու դուրս եկել՝ փրկելով թե՛ անձնակազմը, թե՛ տանկը․․․

Հոկտեմբերի 9-ին Վարանդայում թշնամու անօդաչուի հարվածից այրվում էր բեռնատարը, Հովհաննեսը շտապում է օգնության՝ օգնում է շատերին, քիչ անց լինում է երկրորդ հարվածը եւ անմահանում է ավագ լեյտենանտ Հովհաննես Գրիգորյանը․ ազգը կորցնում է հավասարակշռված, բարձր մասնագիտական հմտություններով ու ամենակարեւորը՝ մարդկային բարձր որակներով օժտված հայ սպայի․․․

 Տիգրանուհի Բադալյան