Գրեթե շաբաթը մեկ այցի եմ գնում հայրենի Հարժիս. դա ինձ համար, կարծեք, ուխտագնացության պես մի բան է դարձել: Գնում եմ ուժ առնելու նրա հողուջրից, իմ մանկության կածաններից: Գնում եմ արած-չարածս պարզաջրելու, իմացած-չիմացածս նժարելու այն մարդկանցից քաղած իմաստություններից, ովքեր, ավաղ, այլեւս չկան:

Բայց եւ, բարեբախտաբար, կան արժանահարգ մարդիկ, ովքեր շարունակում են գյուղի բազմադարյա ավանդույթները, ովքեր տեր են մեր ազգային-քրիստոնեական արժեքներին, ովքեր պահում-պահպանում են գյուղի՝ սերունդների ջանքերով հյուսված դիմագիծը, որոնց ջանքով հայի անմահության համ ու հոտն է իշխում օրհնյալ այդ եզերքում:

Այդ մարդկանցից է Մխիթար Հայրապետյանը, ում 70-ամյակը լրանում է այսօր:

Դեռեւս գյուղի դպրոցի բարձր դասարաններում սովորելիս՝ շատերս էինք ձգտում ընդօրինակել նրան, ով արդեն դպրոցն ավարտել էր բարձր առաջադիմությամբ, ստացել բարձրագույն կրթություն եւ սովորում էր ասպիրանտուրայում:

Հետո (ի տարբերություն շատերի) վերադարձավ գյուղ եւ ագրոնոմ-գիտնականի մասնագիտությամբ ծառայեց իր բնօրրանին:

Անկախության տարիներին, երբ արդեն լուծարվեց գյուղի պետական տնտեսությունը, նրա փորձն ու գիտելիքները շարունակեցին օգտագործել տարածքային ու տեղական իշխանությունները:

Կարողացավ գյուղացիական անհատական տնտեսություն հիմնելու եւ խելամիտ կազմակերպելու ուսանելի օրինակներ ցույց տալ, համագյուղացիներին օգտակար լինելու կյանքով ապրել:

Եվ այդպես՝ մինչեւ այսօր….

Ու այդ ամենի շնորհիվ է, որ Գորիսի ու Սիսիանի տարածաշրջաններում դաշտավարության ոլորտի լավագույն մասնագետի համբավ է ձեռք բերել:

Միեւնույն ժամանակ՝ առավել գնահատելի է մարդկային, ընկերական հարաբերություններում նրա պահվածքը, գյուղի՝ շատ-շատ դեպքերում դեռեւս կուսական, անարատ հարաբերությունները կրելու եւ պահպանելու նրա ձգտումը:

Ոչ մի դեպքում չաղարտվեց, քանիցս ցեխոտված միջավայրը ոչ մի դեպքում չկարողացավ նրան ներքաշել իր ջրապտույտի մեջ: Եվ մնաց գյուղի գեղեցիկ ավանդույթների, մարդկային բարի հարաբերությունների արթուն ժամապահը խառնափնթոր մեր օրերում:

Նաեւ գեղեցիկ ընտանիք է ստեղծել, լավ ծնողի ու պապիկի պատվանդան բարձրացել: Ու հարգելի ծնողներից ժառանգված ավանդույթով կարողացել է պահել օջախի բարձր անունը:

2020-ի աշնանից, անտարակույս, բոլորիս սրտի վրա ամպ է նստած: Բայց երբ (նման իրավիճակում) ուժ ենք գտնում մեր մեջ եւ միմյանց ծնունդ շնորհավորում, տոնական միջոցառումներ կազմակեպում, ուրեմն վերհառնելու ենք ազգովի եւ անպայման շարունակելու ենք մեր երթը դեպի ապագա:

Իսկապես, քանի-քանի հոգեվարք ենք մերժել ազգովի եւ մերժելու ենք դեռ: Քանի-քանի անգամ ենք անկումից փրկվել եւ ամենատարբեր ցավերին դիմացել:

Եվ այդ ամենը շնորհիվ մարդու, հայի, հայրենի քարափների նվիրյալի այն տեսակի, որի մերօրյա կրողներից է Մխիթար Խաչատուրի Հայրապետյանը:

Ծնունդդ շնորհավոր, իմ լավ բարեկամ եւ ընկեր:

Քեզ՝ առողջություն, հաջողություններ:

Եվ, իհարկե, շնորհակալություն քո սպասված լինելության համար. երբ գյուղ եմ այցելում՝ գիտեմ, որ այնտեղ դեռ ինձ սպասողներ կան, որոնց թվում նաեւ դուք եք:

Հարգանքով՝

Սամվել Ալեքսանյան