Արդեն քանի օր է՝ Կապանում ակտիվորեն ու ցավով քննարկվում է մի (առայժմ) ասեկոսե՝ քաղաքի թիվ 1 դպրոցում կատարված ինչ–որ արտառոցության մասին։

Մի խումբ ծնողներ, մեծագույն ցավ ապրելով (չիմանալով՝ ում դիմել), որերորդ անգամ դիմում են խմբագրություն՝ շրջանառվող տեղեկատվությանը հրապարակայնություն տալու, տեղի ունեցածի մանրամասները բացահայտելու և մեղավորներին պատասխանատվության ենթարկելու պահանջով։

Մենք, իհարկե, չենք կարող ընդառաջել ծնողներին՝ նկատի ունենալով թեմայի չափազանց նրբությունը։

Սակայն, խնդիրը մեր և իրավապահների լռությամբ չի կարող լուծվել, մինչդեռ կրքերը, կարծեք, չեն հանդարտվում։

Ստեղծված իրավիճակում ողջամիտ կլիներ, որ տվյալ դպրոցի որոշ մանկավարժներ (առանց դպրոցի տնօրենի) լույս սփռեին խնդրո առարկայի վրա. այդ կրթօջախում, որքան տեղյակ ենք, աշխատում են բազմաթիվ հեղինակավոր մանկավարժներ։

Մենք, իհարկե, չենք ուզում հավատալ շրջանառվող ասեկոսեների իսկությանը։ Բայց և կուզենայինք մանկավարժներից՝ լրջագույն հիմնավորումներով, հերքում լսել։

Հակառակ պարագայում, կարծում ենք, անխուսափելի պետք է լինի մարզպետի, նրա երկու հավայի տեղակալի, մարզի կրթության շալակը ելած էն տիկնոջ, դպրոցի վայ–վայ տնօրենի հրաժարականը, քանզի խոսքը մեր երեխաների արժանապատվության մասին է, մեր ազգային ու քրիստոնեական արժեքների մասին։

Եվ, առհասարակ,  վաղուց ժամանակն է, որ մարզի կրթական հաստատությունների տնօրենների բարեվարքության հարցը մտնի օրակարգ՝ պետական ամենաբարձր մակարդակով՝ բացառելով, իհարկե, ԿԳՄՍ նախարար Ժաննայի ու նրա տեղակալ Արաքսիայի մասնակցությունը։