Ցա­վի մի­ջից ժպ­տա­ցող մայրիկ,

դու արևի շո­ղի նման էիր՝ ջերմ ու ցոլց­լուն ժպի­տով:

Բա­րու­թյու­նը հո­գուդ ա­ռա­քի­նու­թյունն էր, որ ի վե­րուստ էր տր­ված:

Չփոխ­վե­ցիր եր­բեք, չփոխ­վե­ցիր ո՛չ շքեղ կյան­քիդ մեջ, ո՛չ էլ ցա­վիդ հո­շո­տող ճի­րան­նե­րում, մնա­ցիր նույն մար­դը: Ազն­վու­թյու­նը չի գն­վում եր­բեք ու չի վա­ճառ­վում, սա քեզ հա­մար էր աս­ված:

Համեստ խառն­ված­քով, ժուժկալ շար­ժում­նե­րով, ջրի պես մա­քուր, մեր փա­ռա­հեղ մայր:

Դու քիչ պա­տա­հող մարդու տեսակ էիր, և հիմա, բա­ռեր չենք գտնում սփոփանքի։

Բնու­թյու­նը քեզ ա­րա­րել էր՝ տա­լով այդ պա­հին ձեռ­քին ե­ղած լա­վա­գույ­նը: Դու միա­ժա­մա­նակ փխ­րուն էիր և ու­ժեղ, փառավոր Մայր ու Կին:

Մեզ հա­մար այն­քան դժ­վար է քո մա­սին խո­սել ան­ցյալ ժա­մա­նա­կով, ո­րով­հետև դու ան­ցյա­լում չես,դու՝ հավերժ ներկա մեր հուշերում:

Հի­մա էլ ուն­կե­րիս մեջ քո ձայնն է, հիվանդանոց գնա­լուց ա­ռաջ մեր վեր­ջին զրույ­ցի ու ցա­վի մի­ջից զս­պած քո ան­բա­ժան ծի­ծաղն է, հա­վա­տա­վո­րի քո ճամ­փոր­դու­թյան վեր­ջին շշուկ­նե­րը..

Ցա­վի մի­ջից ժպ­տա­ցող Գրետա մայրիկ...

Մո­մի պես մա­րեց ա­ղո­թող մի սիրտ,

Գուր­գու­րող ձեռ­քեր խաչ­վե­ցին ընդ­միշտ։

Սր­տի մեջ պա­հած ցավ ու ջեր­մու­թյուն`

Լույ­սի մի կա­ծան բարձ­րա­ցավ եր­կինք։

Գնաց, որ ա­ղոթք դառ­նա եր­կն­քում,

Որ վե­րից հս­կի անս­պառ լույ­սով,

Որ ան­մա­հա­նա հա­վեր­ժու­թյան մեջ

ՈՒ կա­րոտ դառ­նա լու­սա­վոր սի­րով։

Հանգչիր խաղաղությամբ՝ բոլորիս միշտ խաղաղություն բերած մեր լուսավոր ու բարի Գրետա մայրիկ։

Marine Davtyan