Վրեժիկ Սեյրանի Պողոսյան․ ծնվել է 1992 թ․ հուլիսի 1-ին Սիսիանի շրջանի Ույծ գյուղում։ 2000 թ․ ընտանիքը տեղափոխվել է Արցախի Քաշաթաղի շրջանի Սարատակ գյուղ։ Վրեժն ավարտել է Սարատակի միջնակարգ դպրոցը եւ ընդունվել Արցախի պետական համալսարանի նախնական զինվորական եւ ֆիզիկական պատրաստության ֆակուլտետ։ 2010 թ․ զորակոչվել է բանակ, ծառայել է Ջրականի զորամասում։

Աշխատել է ԱԻՆ-ում, ոստիկանությունում, Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանում, Քաշաթաղի շրջվարչակազմում, Իշխանաձորի միջնակարգ դպրոցում։ Երիտասարդ Վրեժը փնտրտուքների մեջ էր, ցանկանում էր լավ աշխատանք ունենալ, որը թույլ կտար թե՛ լավ վաստակել, թե՛ պիտանի լինել հայրենիքին․ պայմանագրային ծառայության է անցնում Նորավանի զորամասում։ Դիպուկահար էր, իր մասնագիտությանը տիրապետում էր գերազանց։

Վրեժիկ Պողոսյանին ճանաչողների աչքերն ամիսներ էլ անց էլ արցունքոտվում են նրա անունը լսելիս, պատմում են, որ Վրեժը շրջապատում առանձնանում էր բոլորին օգնելու հատկանիշով։ «Վրեժն իր կյանքը զոհել է հանուն բոլորիս, ու մենք՝ բոլորս, պիտի ապրենք հանուն նրա պես հերոսների հիշատակի, պիտի հզոր երկիր ունենանք, որ կարողանանք վրեժ լուծել»- ասում է ընկերը։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին հակառակորդը լայնամասշտաբ հարձակում սկսեց․ դիպուկահար Վրեժը զորամասի կազմում մեկնեց Արցախ․․․

Մարտադաշտում մորաքրոջ տղայի՝ Արայիկ Սաֆյանի հետ էր, նրա ծառայակիցները հիշում են Վրեժի մարտակոչը՝ «Մեր մեջ հետ գնացող չպիտի լինի, ով հետ գնա՝ ամո՛թ․․․»

Հոկտեմբերի 10-ին թշնամու անօդաչուի հարվածից զոհվում է Վրեժը, բայց ընտանիքի ցավը բազմապատկվում է՝ նույն խրամատում, եղբոր կողքին անմահանում է նաեւ մորաքրոջ որդին։

2016 թ․ ապրիլյան մարտական գործողությունների ժամանակ ընտանիքը Վրեժից մի քանի օր լուր չի ունեցել, բայց  Վրեժն ու ըկերներն անվնաս վերադարձել են․ հիմա էլ, անգամ մասունքները հուղարկավորելուց հետո, ընտանիքը չի հավատում՝ սպասում է, անգամ մեր խմբագրության զանգից քրոջ մոտ հույսի առկայծումներ եղան, ու այդպես էլ պատասխանեց՝ «Կարծում էի՝ հրաշք է եղել, ու զանգում եք ասեք, որ եղբայրս գտնվել է․․․»։     

Տիգրանուհի Բադալյան