Ցավալիորեն տխուր է ծանոթանալ 44-օրյա պատերազմում հավերժի ճամփորդ դարձած մեր տղաների կենսագրությանը: Անմահացածներից շատերը չէին բոլորել 20 տարին: Ահավասիկ, նրանցից մեկն է  Յուրի Մհերի Ալեւորյանը: Ծնվել է 2001 թ. ապրիլի 10-ին Կապանում, սովորել թիվ 6 հիմնական դպրոցում:  Նրան դասավանդած մանկավարժները հիշում են, որ Յուրիի առաջադիմությունը գերազանց չէր, բայց շատ ուշադիր եւ հարգալից էր շրջապատի հանդեպ: Բարձրահասակ լինելու համար դասղեկը նրան վերջին նստարանին էր նստեցրել, այդտեղից էր «հսկում» դասարանի կարգ ու կանոնը: Իսկ դասամիջոցներին աղջիկներին էր երբեմն սաստում՝ «Ձեզ համեստ պահեք»:

 «Ոչինչ, որ բարձր առաջադիմություն չունի, բայց երեւում է, որ հայրենիքին արժանապատվորեն ծառայող զինվոր կլինի», - մտածում էին նրա մասին ուսուցիչները․ այդպես էլ եղավ:

 Յոթ տարեկանից հաճախել է Սյունիքի մարզի քիք-բոքսինգի «Գարեգին Նժդեհ» ակումբը, մասնակցել մրցաշարերի, դարձել հանրապետության չեմպիոն: Ակումբի մարզիչ, ՀՀ վաստակավոր մարզիչ Արա Սարգսյանը Յուրիին բնութագրեց որպես պարտաճանաչ, բարի կամեցող, աշխատասեր պատանի, ով մարզումների ժամանակ հետեւողականորեն բարձրացնում էր իր տակտիկական եւ ֆիզիկական որակները:

 2017-2018 թթ. Յուրին սովորել է Կապանի թիվ 3 հատուկ կրթահամալիրի մասնագիտական (արհեստագործական) խմբի վարսավիրական բաժնում: Մասնագիտություն ստանալուց հետո 2019 թ. հուլիսի 5-ին զորակոչվել է հայոց բանակ, ծառայել Մարտունու զորամասում՝ հրետանավոր: Զինակից ընկերները նրան Մոնթե էին անվանում՝ մարդկային տեսակով եւ ազգասիրությամբ նմանեցնելով Մոնթե Մելքոնյանին:

2020 թ. սեպտեմբերի 27-ից ակտիվորեն մասնակցում էր մարտական գործողություններին: Ավա՜ղ, մարտերից մեկը վերջինը եղավ զինվորի համար: Բայց որքա՜ն նպատակներ ուներ նա, նվիրական երազանքներ, որոնք այդպես էլ մնացին չիրականացած...

Ընկերներն անմար են պահում նրա հիշատակը, մասնավորապես, քիք բռնցքամարտի «Գարեգին Նժդեհ» ակումբի սաները: Վերջերս նրանք մասնակցեցին Արցախի քիք-բոքսինգի ակումբային առաջնությանը: Կապանցի 10 մարզիկից յոթը դարձավ հաղթող․ հաղթանակը նվիրեցին ակումբի նախկին սան, մերօրյա պատերազմի նահատակ Յուրի Ալեւորյանի հիշատակին:

Վահրամ Օրբելյան